امروزراپرنده ی تنهاترم شناخت        

این خانه رابه چله ی خاکسترم شناخت 

شبگیر آمدم که بلوغ سترونی            

درسینه های تف زده تان خنجرم شناخت

تاول زدیم از هیجان دروغ خود        

آنقدرها که وسوسه راباورم شناخت    

برداشتم ستاره ی عین القضات را      

شاید کسی مرا به تن بی سرم شناخت  

یاس مرا به زخم گیاهم که می کشی   

می گویی ابر وباد اگر مادرم شناخت  

با آنکه فصل کوچ به پایان رسیده است

دیدی چگونه چلچله را دخترم شناخت  

آئینه است وحوصله شاید مسیح را      

مرا که این همه در قاب خویشتن بودم 

اگر چه آینه محتاج زیستن بودم        

چگونه تاب انا الحق بیاورم-آخر       

مسیح را که شکستید گور کن بودم    

وطن-وطن به کدامین دریغ بنشینم     

بر این خرابه که ای کاش بی وطن بودم

رفیق حاشیه بر ابر وباد می کوبم     

مرا به عربده بگذار من نه من بودم    

چه التهاب عجیبی به قصه بر می گشت

اگر دو روز هم آواز پیلتن بودم        

چقدر پنجره ی اعتماد دل گیر است    

برای من که همه ی عمر راهزن بودم

گیاه یک شب دورم که فصلی از خود را

در انتظار قدم های خارکن بودم